فرق شرطی صفر و شرطی اول چیست؟

به معنی جمله توجه کن، نه فقط به شکل فعل.

نتیجه‌ای که معمولاً تکرار می‌شود

یک احتمال مشخص برای آینده

از خودت بپرس: «این رابطه معمولاً صدق می‌کند یا فقط درباره‌ی یک موقعیت آینده حرف می‌زنم؟»

Zero Conditional برای حقیقت عمومی، قانون، عادت و نتیجه‌ی تکرارشونده به کار می‌رود.

این‌ها پیش‌بینیِ یک اتفاق مشخص برای فردا نیستند؛ شرایط و نتایج معمول را می‌گویند.

الگو: if + Present Simple, Present Simple — یعنی هر دو بخش با حال ساده ساخته می‌شوند.

وقتی بخش if اول می‌آید، معمولاً پس از آن ویرگول می‌گذاریم. جابه‌جایی دو بخش، معنی اصلی را عوض نمی‌کند.

برای وضعیت‌های عمومی که هر بار رخ می‌دهند، when هم می‌تواند طبیعی باشد:

اینجا if بیشتر روی شرط و when روی تکرار هر بارِ وقوع آن تأکید می‌کند؛ در این مثال‌ها معنی نزدیک است.

First Conditional برای یک شرط واقعی و ممکن در آینده به کار می‌رود:

اینجا درباره‌ی یک آینده‌ی ممکن حرف می‌زنیم، نه قانون همیشگی.

الگوی اصلی: if + Present Simple, will + base verb — با اینکه معنی مربوط به آینده است، فعل بخش شرط با حال ساده می‌آید.

در این جمله، شرط هنوز معلوم نیست رخ بدهد؛ نتیجه فقط در صورت وقوع شرط مطرح می‌شود.

If + subject + Present Simple, subject + will + base verb.

بعد از will، فعل به شکل پایه می‌آید؛ حتی وقتی بخش if منفی است.

برنامه

هشدار ساده

نتیجه‌ی عملی

تصمیم برای یک احتمال واقعی

این شرط‌ها ممکن‌اند اما هنوز معلوم نیست رخ دهند؛ نتیجه به همان احتمال وابسته است.

سه نشانه را هم‌زمان بررسی کن: شرط برای آینده است، وقوعش واقعاً ممکن است، و نتیجه به همان موقعیت مشخص مربوط است.

عبارت‌هایی مثل tomorrow می‌توانند سرنخ باشند، اما مهم‌تر معنی شرط و نتیجه است.

در شکل پایه‌ی شرطی اول، بخش if با Present Simple می‌آید:

الگو را از نظر ساخت حفظ کن: if + Present Simple → will + base verb.

وقتی شرط اول است معمولاً ویرگول داریم؛ وقتی نتیجه اول است معمولاً ویرگول لازم نیست.

مینا و رضا برای فعالیتی در پارک آماده می‌شوند:

در شنیدن دنبال دو نوع معنی باش: قواعد همیشگی مسیر و برنامه‌ای که فقط اگر امروز باران بیاید اجرا می‌شود. برای جدا نگه‌داشتن این کاربرد از انتخاب‌های معمول آینده، مقایسه ساختارهای آینده در انگلیسی را ببین.

۱. Zero را برای یک آینده‌ی مشخص استفاده نکن

۲. برای قانون عمومی بی‌دلیل will نیاور

۳. بعد از will فعل پایه بیاور

۴. شرط واقعی آینده را با would نساز

برای یک احتمال واقعی، will در نتیجه‌ی شرطی اول به کار می‌رود؛ would معمولاً معنای فرضی‌تری می‌دهد و اینجا لازم نیست.

• Zero Conditional را برای قاعده و نتیجه‌ی تکرارشونده بسازی؛
• First Conditional را برای احتمال واقعی آینده بسازی؛
• از الگوی if + Present Simple, will + base verb استفاده کنی؛
• خطای If it will rain را اصلاح کنی؛
• دو بخش جمله را بدون تغییر معنی جابه‌جا کنی؛
• از روی معنی Zero و First را تشخیص بدهی.

برای ادامه‌ی دوره، دوره انگلیسی A2 را ببین.